Historie

Home > De club > Historie

Historie

De korfbalvereniging SPES is een van de vertegenwoordigers van het goed bloeiende verenigingsleven in het zo'n 2.750 inwoners tellende Milsbeek, het noordelijkste kerkdorp van de gemeente Gennep in Noord-Limburg. Milsbeek is een dorp waar een fijne gemeenschapszin aanwezig is en waar het verenigingsleven goed bloeit. In het begin van deze eeuw was Milsbeek niet meer dan een gehucht van Ottersum, waar zich langzamerhand wat verenigingsleven ging ontwikkelen. Met de stichting van een eigen kerk en school werd het rond 1930 een echt dorp. Milsbeek heeft vooral in de zestiger en zeventiger jaren een snelle groei doorgemaakt. Er werd veel gebouwd en vooral mensen uit Groesbeek en Nijmegen kwamen nieuw in ons dorp wonen. Daarna is de ontwikkeling eigenlijk gestokt. Er is maar mondjesmaat meer gebouwd en het inwonersaantal heeft zich nagenoeg gestabiliseerd. De vereniging SPES is opgericht op 26 februari 1966 en bestaat derhalve op dit moment bijna 50 jaar. In de periode dat de vereniging opgericht werd, werd in het dorp Milsbeek een gemis ervaren aan een sport voor het vrouwelijke deel van de Milsbeekse jeugd. De toenmalige pastoor Gerard van de Loo kwam in de parochieële jeugdraad met het idee een sportvereniging voor meisjes op te richten. Zijn eerste idee was een handbalvereniging, maar toen bleek dat er in de directe omgeving eigenlijk geen handbal werd gespeeld, werd er geswitcht naar dameskorfbal.

De naam SPES werd door de leden gekozen vanuit een prijsvraagidee. De afkorting staat voor Sport Plezier En Spel. Ansje Peters was de bedenkster van deze naam. Spes is overigens ook de latijnse naam voor Hoop. En de vaste kern geeft weer een ander betekenis aan de afkorting. Voor hun staat het voor Spanning Plezier En Sensatie. Als tenue werd er aanvankelijk gekozen voor een witte blouse en een rood geruite broek, dit omdat deze kleur in de regio nog niet aanwezig was. In het seizoen 1973/1974 is dit gewijzigd. Na ideeën over een grijs-blauw tenue werd er uiteindelijk gekozen voor een rood shirt en een zwart rokje. Dit zijn de echte strijdvaardige Milsbeekse kleuren zoals die ook door de voetballers sinds de oprichting van die club gedragen worden.


Het embleem zoals dat in de eerste periode van het 
bestaan op de witte blouse werd gedragen

Aanvankelijk werd er op een terreintje nabij café de Zwarteweg gespeeld. In de zeventiger jaren, nadat de voetbalvereniging verhuisd was naar een nieuw complex aan de Zwarteweg, werd er gespeeld op het oude voetbalveld aan de Rijksweg. In 1981 verhuisde SPES naar een eigen accommodatie aan het Verloren land waar tot de fusie met de voetbalvereniging in 1998 werd gespeeld.

De successen

De vereniging startte in het seizoen 1966/1967 in de tweede klasse van de dameskorfbalbond. Al in het seizoen 1967/1968 promoveerde het 1e team naar de eerste klasse. Zowel in het seizoen 1972/1973 als het seizoen 1973/1974 werd het 1e team kampioen in de veldcompetitie en ook in het inmiddels ingevoerde micro-korfbal (in de zaal). SPES reikte daarmee in beide disciplines tot de overgangsklasse. Degradaties en promoties wisselen elkaar daarna af. Het 1e team wordt zo naar Volendams voorbeeld in het jaar na de degradatie weer kampioen in 1978 (micro) en 1983 (veld) en 1985 (veld).

 In 1988 bereikte SPES in de zaal met een heel jong team vol toekomstperspectief voor het eerst de hoofdklasse in de zaalcompetitie bereikt. Kort na elkaar moest om allerlei redenen bijna het gehele team afhaken. Na enkele moeizame jaren werd in 1991 de degradatie weer een feit. SPES had intussen echter een bijzonder bloeiende jeugdafdeling en scoorde soms met 5 a 6 kampioenen per zaal- of veldcompetitie.

Opnieuw werd er gebouwd en met succes. Er werd een zeer jong team om enkele routiniers geformeerd. In de veldkorfbalcompetitie werd in 1993 het kampioenschap in de overgangsklasse behaald en vervolgens het jaar er na in de hoofdklasse. Door dit resultaat mocht er met de kampioen van de andere hoofdklasse worden gestreden om het kampioenschap van Nederland dameskorfbal. In een spannende best off three-serie werd in 1994 nog verloren van de al 5 jaar regerende landskampioen Rosolo uit Reusel. Na een hernieuwd kampioenschap in 1995 wist SPES hetzelfde Rosolo echter het jaar daarop van de troon te stoten. Voor de dorpsgemeenschap Milsbeek, de vereniging SPES maar vooral de meisjes die het fiksten een onvergetelijke gebeurtenis.

Voor de eerste keer landskampioen in 1995. Staand v.l.n.r. Aukje Hubers, Leontine Bindels, Caroline Bindels, Eefje Hubers, Ilse Koster-Banken, José ten Haaf, Yvonne van der Valk en verzorger Henk Krebbers. Zittend: Sponsor Sjang Emons, Leidster Gemma Dinnissen, Lia van Haren, Anne van den Hoogen, Nicole Dinnissen, Ellis Hubers en trainer-coach Henk Deegens

Succes was er ook bij de junioren A1. Zij behaalden in dat jaar het kampioenschap veldkorfbal middels een zege op regerend kampioen De Peelkorf. In 1997 werd het kunststukje herhaald, nu door een 5-2 zege in de finale tegen ZIGO uit Tilburg. Voor het eerst werd in dat jaar bij de junioren om de Nederlandse titel in de zaal gespeeld. SPES won ook die finale van ZIGO, dit keer met 9-6. Ook in de zaal volgden weer successen, zij het dat deze tot nu toe toch enigszins achter zijn gebleven bij de resultaten in het veldkorfbal. In 1993 mislukte daar de sprong naar de hoofdklasse nog. In 1994 werd de hoofdklasse in de zaal weer bereikt. SPES streed ook daar weer meteen mee in de top. Het kampioenschap werd in 1995 in de laatste wedstrijd tegen Celeritas op een haar na gemist. Waar winst nodig was geweest bleef SPES op een gelijkspel steken. In 1996 was men opnieuw dicht bij de titel. In een beslissingsduel tegen JES werd het kampioenschap gemist middels een 11-12 nederlaag.

In 1997 was het eindelijk zover. De titel in de zaal werd met grote voorsprong behaald. De strijd om het landskampioenschap in het Indoorsportcentrum in Eindhoven werd voor zo'n 2000 toeschouwers echter met 12-10 verloren van Swift. In 1998 herhaalde de geschiedenis zich. Opnieuw werd het kampioenschap in de hoofdklasse behaald. De finale ging echter, nu na een verlening, opnieuw verloren en wel tegen JES met 11-10. In het veldkorfbal gingen de successen onverdroten verder. De ‘best off three-serie’ om het landskampioenschap was inmiddels terug gebracht tot een finale-wedstrijd In 1996 werd in Zeilberg tegen Swift middels een 11-10 zege opnieuw het landskampioenschap veldkorfbal voor dames behaald. Voor het eerst werd ook de dameskorfbalbeker in dat jaar behaald. In 1997 werden dezelfde successen behaald. In de finale om het landskampioenschap werd opnieuw tegen Swift gestreden. Nu werd in Tilburg met 12-8 gewonnen. In St. Agatha werd de dameskorfbalbeker veroverd door 14-4 winst op Klimroos. In deze successen had de huidige coach van het Duitse korfbalteam (Henk Deegens) een belangrijk aandeel. SPES beleefde met hem 3 prachtige jaren.

Het seizoen 1997/ 1998 kenmerkte zich vooral door de problemen met de training en de coaching. Petra Steenhuis had te kennen gegeven na één jaar SPES het hoger op te willen zoeken in het gemengde korfbal. Ze vertrok naar Steeds Hoger in Apeldoorn. Ook de speelsters José ten Haaf en Aukje Hubers vertrokken om verschillende reden naar het gemengd korfbal. Rob Steenhuis was bereid de training en coaching van SPES over te nemen . Dit liep echter op een mislukking uit. Al voordat de zaalcompetitie begon zat SPES zonder trainer. José ten Haaf en Leo Schinning hielpen in de zaal SPES zoveel mogelijk uit de brand. Henk Deegens deed dat voor de rest van het veldseizoen. Ondanks alle ellende leverde het seizoen toch 2 kampioenschappen op. Beide finales om het landskampioenschap gingen echter zeer teleurstellend verloren. De zaalfinale met 10-11 tegen JES en de veldfinale met 9-7 tegen Swift.

In het seizoen 1998/1999 nam Leo Schinning het roer over. Het grote streven was eindelijk de zaalfinale te winnen. Het kwam er wederom niet van. De beide confrontaties met Swift in de zaalcompetitie gingen verloren en SPES haalde "Eindhoven" na twee verloren finales niet eens. In de veldcompetitie was er een nek aan nek race met de DDW. In de beslissende wedstrijd in Hooge Mierde behaalde SPES een schitterende overwinning. Het 6e kampioenschap op rij in de hoofdklasse was een feit. In de finale om het landskampioenschap in Casteren moest vervolgens opnieuw de strijd tegen Swift worden aan gebonden. SPES kwam dit keer met 15-12 zegevierend uit de strijd en veroverde voor de 4e keer het landskampioenschap veldkorfbal. Ook in het seizoen 1999-2000 wordt SPES 1 kampioen op het veld, maar verliest zij de veldfinale tegen Swift in Nuland met 6-8. De zaalfinale wordt in dit jaar niet bereikt. De bekerfinale wordt wel gewonnen en zo haalt SPES toch nog een prijs binnen.

Tijdens het seizoen 2000-2001 komt Johnny Vervoort als trainer/coach bij SPES en wint SPES 1 voor het eerst de zaalfinale door winst een 12-9 winst op Swift. Daarnaast verslaat SPES in dit seizoen ook Swift in de veldfinale. Dit keer in de verlenging met 22-19. Het daarop volgende seizoenen zijn zeer succesvol. In het seizoen 2001-2002 wint SPES wederom de zaalfinale. Nu door met 14-13 te winnen van de opkomende talenten van de Korfrakkers uit Erp. In dit seizoen wordt ook de veldfinale gewonnen van De Korfrakkers in de eigen SPES-Arena. Beide jaren kan SPES alleen de bekerfinale niet winnen. Uiteindelijk wordt in het seizoen 2002-2003 de ‘Triple’ behaald. De zaalfinale wordt in een spannende wedstrijd met 18-17 gewonnen van De Korfrakkers, de veldfinale gewonnen met 17-12 ook weer van de Korfrakkers en tenslotte wordt de beker ook behaald door een overwinning op de Korfrakkers.

De ‘triple’ wordt in de daarop volgende jaren niet meer behaald. In 2004 wordt de zaalfinale tot nu toe voor het laatst gewonnen en wederom tegen De Korfrakkers. Het verschil was dit jaar duidelijk: 16-11. Na dit seizoen verandert de samenstelling van SPES 1 grondig. Anja Ambrosius stopt, Eefje Hubers en Lia van Haren stoppen tijdelijk en Yvonne van der Valk is zwanger. Hierdoor begint SPES 1 de competitie met een heel ander team. De zaalfinale wordt dit jaar net niet behaald, maar zowel de veldfinale (tegen De Korfrakkers) als de bekerfinale (tegen Rosolo) worden dit jaar gewonnen. De veldfinale wordt in de stomende regen gespeeld en door SPES gewonnen met 8-7 door het scoren de ‘Golden goal’ door Ilse Litjens. In het seizoen 2005-2006 behaald SPES wel alle drie de finale’s maar delft zij telkens het onderspit tegen een sterk spelend De Korfrakkers. De junioren A1 behalen dit jaar wel de titel Nederlands kampioen zaal door de zaalfinale te winnen met 18-15 tegen Swift. Ook dit jaar stopt een groot deel van de speelsters van SPES 1 (Rianne en Caroline Bindels en Maud van Arsen). Met de ‘oude garde’ nog in tact gaat SPES 1 met vertrouwen het seizoen 2006-2007 tegemoet. De zaalfinale wordt op een grandioze wijze behaald, maar in die zaalfinale blijkt de Korfrakkers andermaal te groot. In de veldfinale trad SPES dit jaar aan in zowel de senioren finale als de junioren finale. SPES A1 verloor met 8-16 van De Korfrakkers A1. SPES 1 verloor nipt (9-10) van Swift. Lichtpuntje in dit seizoen was het zaal- en veldkampioenschap van zowel SPES 2 als SPES 3.

© april 2008, W. Bindels/R. Bindels